Mounir is onderdeel van een hoger plan

februari 4, 2012 by dmh · Reageren uitgeschakeld
Filed under: Geen categorie 

Voor mensen die weleens iets over Ajax schrijven, is het een absolute zegen dat de transfer van Mounir El Hamdaoui onlangs voor de zoveelste keer afketste. Zelfs wanneer je geen vleugje inspiratie hebt, is het doodeenvoudig om kladblokken vol te kalken met aan Mounir gewijde woorden. Dus wat dat betreft vind ik de gang van zaken niet eens zo vervelend.

Echter bereikte me laatst het bericht dat de werkelijkheid totáál anders is. Na een anoniem telefoontje, sprak ik af met ‘een man in een lange zwarte jas’ op De Toekomst. Toen ik het sportpark betrad, snelde er inderdaad een man, gehuld in dito jas en met een grote zonnebril op, mijn kant op. Hij begeleidde me naar zijn auto (Mercedes), we stapten in en reden al zwijgend in de richting van een bosrijke omgeving. De man in de zwarte jas bleek Mounir zelf. “Er zijn naast mijzelf maar drie mensen die over deze informatie beschikken,” vertelde hij. “Johan Cruijff, Frank de Boer en mijn zaakwaarnemer.” Read more

De toploting

augustus 12, 2011 by dmh · Reageren uitgeschakeld
Filed under: Geen categorie 

De toploting

Ajax, Champions League seizoen 2011-2012. Na vorig jaar onaangenaam te zijn verrast door grijpgrage, geldbeluste directieleden, zijn de passe-partout-prijzen deze jaargang een tikkie milder, al gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat ik op alles was voorbereid. Clubliefde maakt blind, wordt weleens gezegd en die blinde liefde gaat de Ajax-supporter dit jaar een paar euro’s schelen. Noem het sympathiek, noem het logisch, noem het compensatie.

Tot dusverre prima, ware het niet dat mijn oog viel op het woord ‘toploting’ in de begeleidende tekst. Want, zo lezen wij op vrijdag 12 augustus op Ajax.nl, wanneer er sprake zal zijn van zo’n toploting, dan mag de supporter voor een passe-partoutje, na de loting en geen eigen plek (inderdaad een Ikea-handleiding is ineens verdomd simpel), behoorlijk extra lappen. Fascinerend woordje dat ‘top’, zeker wanneer dat op geen enkele wijze geduid wordt. Is er sprake van een toploting als de hoge piefen van de Uefa op 25 augustus plots besluiten om het ballenbakgrabbelen te verplaatsen naar een Alpentop? Zo van: “Zonder eeuwige sneeuw, moonboots en glühwein geen toploting, zeg ik altijd maar!” (helaas zie ik het Henri van der Aat nog zeggen ook). Read more

Krokodillentranen

januari 24, 2011 by dmh · Reageren uitgeschakeld
Filed under: Geen categorie 

Door: VAN MOKUM

Tranen op een voetbalveld zie je niet dikwijls. Tenzij het een duel tussen f-pupillen betreft misschien, die een keer te hard tackelen of slecht tegen hun verlies kunnen. Echter zijn er slechts twee omstandigheden waarin ik voetbalveldtranen bij volwassen mannen geoorloofd vind. Eén: na het veroveren van een belangrijke prijs. In dat geval laat een speler door middel van tranen zijn compassie en ware vreugde zien. Twee: na degradatie of het net mislopen van een belangrijke prijs. Wanneer een club een divisietje zakt of bijvoorbeeld een Champions League-finale verliest.

Dus waar veel vrienden van mij afgelopen zaterdagavond genoten van de tranen van de Feyenoord-spelers De Vrij en Wijnaldum, zat ik me werkelijk dood te ergeren. Zeker omdat het twee spelertjes betrof. Kijk, bij iemand zoals José Mourinho is het een geheel andere zaak. Bij hem liggen sentimentele uitingen meer voor de hand. Die verdenk ik ervan een LOI-cursusje ‘Janken op commando’ te hebben gevolgd, zodat hij een wervelende combinatie van zijn sterspelers eventueel kan bekronen met een langzaam over zijn Portugese wang biggelende traan of dat hij plotseling oprecht geacteerd emotioneel kan zijn ten overstaande van een vak fanatieke Real Madrid-supporters. Puur voor de show. Maar dan heb je gewoon een acteur als trainer, en wel een succesvolle acteur overigens.

Wat die gastjes uit de havenstad zaterdagavond flikten vond ik aan de schaamte voorbijgaan. Als Ajacied wil je toch ook niet dat jouw clublogo door een stel tienermiljonairs besmeurd wordt met ziltig oogvocht nadat er op een schandalige manier van een nietig clubje – dat overigens hoger staat op de ranglijst – verloren is? Stap als falende spelersgroep nog liever het veld af, met allemaal twee naar het thuispubliek gerichte en boven het hoofd geheven middelvingers. Of speel voortaan je wedstrijden in een tenue dat bestaat uit een strak langs het lichaam zittend, satijnen lichtroze shirt met v-hals en een babyblauwe ribfluwelen driekwartbroek, dan sta je immers minder voor lul.

Grappig doch schrijnend was daarom de reactie van het thuispubliek van de club waar Jhon van Beukering heden ten dage furore maakt. Die mensen beloonden het kinderlijke gejank van de twee zogenaamde talenten namelijk met luid gezang. Ik geloofde m’n ogen, en vooral, m’n oren niet.
Huilen, ja het leek erop alsof die jochies met hun tranen een uiterste noodkreet in de richting van hun moeders slaakten. Mammie die wel even een kusje zou komen geven. “Waar doet het au?” En dan toegezongen worden door het publiek, ondanks dat die spelers er tijdens de wedstrijd volledig met de pet naar gooiden. Een slim trucje van falende voetballers. Maar van het thuispubliek… ach, laat ook maar.

Ajax liet zich zondag in Utrecht ook bepaald niet van zijn beste kant zien op voetbalgebied. Maar toen de Ajacieden na de 3-0 kloppartij zonder bijzonderheden het veld verlieten wist ik in elk geval zeker dat het niveauverschil tussen Ajax en Feyenoord nooit meer groter zal worden dan het nu is.