Voor en nabeschouwing AJAX – Twente ***
De euforie heeft lang genoeg geduurd en de media is ook alweer al zijn objectiviteit verloren. Het feit dat Ajax het paard van Twente terug naar Ponypark slagharen heeft gestuurd om nog een paar dressuurlessen te volgen is iedereen weer uit het oog verloren maar een paar omgegooide dranghekken op een plein waar 100.000 man aanwezig was terwijl er maar op 25.000 was gerekend staat weer op de voorpagina’s. Kortom, Half Nederland baalt dat wij voor de 30e kampioen zijn geworden. laten we nu dus maar even de feiten op een rijtje zetten en onthoud: don’t worry about a thing, caus every little thing is gonna be alright!
Voor aanvang van de wedstrijd was het gezellig druk en het beloofde een mooie middag te worden. Het zonnetje scheen en de omgeving van de Arena werd gekenmerkt door tienduizenden wit-rood-witte Ajax kloffies. Na zeven lange jaren droog te hebben gestaan moest het vandaag gaan gebeuren! Dat Amsterdam hunkerde naar die 3e ster was iedereen van het gezicht af te lezen. De laatste maand is maar weer eens gebleken dat als je Ajacied bent, je met de meest heftige emoties wordt geconfronteerd. Excelsior thuis, Heerenveen uit, retourtje 010 …..
Excelsior thuis, Heerenveen uit, retourtje 010 tegen de tukkers en daarna moesten we ook nog zeven fucking dagen wachtten om Twente in eigen huis voetballes te kunnen geven en de derde ster op ons shirt te strijken. Vooral die laatste week leek oneindig lang te duren. In elke krant, elk half uur op de radio en overal om je heen leefde deze wedstrijd. ‘Zou het dan toch’ of ’zou het dan weer net niet’?
Een dik half uur voor aanvang van de wedstrijd zat de Arena tjokvol. De spanning was om te snijden en je voelde dat de druk op de ketel met de minuut hoger werd. Overal in het stadion waren mooie choreografische tifo acties en het gezang van de harde kern werd door het overgrote deel van de Arena overgenomen. De toon was gezet en we konden beginnen. Vrijwel direct na de aftrap kwam Twente over links gevaarlijk voor de goal via een crossbal van Buysse op Ruiz, die ondanks een gevaarlijke volley het vizier nog niet helemaal op scherp had. Hoogstwaarschijnlijk was hij gedesoriënteerd door de striemende fluitconcerten van de tribune die je tot het Leidseplein kon horen. De sfeer was geweldig te noemen: de spelers rekenden op de steun van een bomvolle Arena en die hebben ze ook gekregen. GE-WEL-DIG!
We leefden in de 23e minuut. Ajax kwam langszij, en hoe: na een fantastische voorzet van Boilesen die maar op het laatste nippertje werd weggekopt door Tukker Douglas, kwam Van der Wiel die even ‘een brommer op rechts’ deed. Gevolgd door een geweldige assist op een alerte Siem de jong, die de bal op zijn beurt weergaloos in het rechter zijnet schoot: 1-0!
Het spel deinsde als een golfslagbad op en neer. Landzaat werd na een bekeken assist van Chadli nog gevaarlijk voor de goal. De hand van Theo Janssen was erg terug te zien in het spel van Twente en ook bij deze actie was de opbouw weer gedirigeerd door Theo. Niet verwonderlijk dat de pizza punten hem op een gegeven ogenblik om de oren vlogen. Jeroentje Verhoeven was ongetwijfeld in zijn nopjes met deze actie, omdat een keer een speler van de tegenstander nog wel belachelijk werd gemaakt door de ‘pizza boys’. Bij een titel wedstrijd is alles geoorloofd.
Toen was het plotseling weer raak. Denny Landzaat kopte een voorzet van Van der Wiel in de blessure tijd van de eerste helft grandioos in de rechter kruising, een verbouwereerde Twente doelman Michailov achterlatend. De Arena ontplofte en we hadden een geweldige uitgangspositie om een kop thee te gaan drinken in de rust. Niets bleek echter minder waar. Na een klungelig opgebouwde aanval kwam de bal amper een minuut nadat de 2-0 was gescoord perfect voor de linker van Tattoo Theo: 2-1. Aanvankelijk was het publiek tijdens de rust enigszins uit het veld geslagen, maar enkele minuten later was er alweer luidkeels gezang te horen. Het moest de komende 45 minuten gaan gebeuren en de Ajacieden op de tribune begrepen dat als geen ander. JELELELELEE Ajax Amsterdam!
Half time..
Tot aan de 70e minuut ging het spel vooral als een flipperkast heen en weer tussen beide 16 meter gebieden. De grote kansen voor het doel bleven uit en ik zelf was maar voor de derde keer een tray bier gaan halen. De spanning was niet meer uit te houden. Twente kwam nog een keer gevaarlijk voor de goal en toen was het basta. Kenneth Vermeer passte een lange bal op Erikson die de bal met zijn hoofd teruglegde in de voeten van Demy de Zeeuw die op zijn beurt weer behendig wegdraaide van een Twente speler. Demy passte de bal vervolgens op een inlopende Daley Blind, die gelijk een rush begon te maken waarna hij snel met een bekeken steekbal De Jong op de rand van de 16meter in zijn voeten passte. De Jong schoot naar Eriksen en De Jong ging diep over links. Eriksen gaf nu ook steekbal, maar dan op De Jong. De Jong één op één met Michailov…. DOELPUNT!!! TIKKIE TAKKIE! De Arena ontplofte en iedereen ging uit zijn dak! Zo onwijs gaaf dat kan je op filmpjes niet nabootsen. Deze goal zat er aan te komen want wij waren de betere en het was verdiend, zeker na zeven jaren gewacht te hebben. GEWELDIG!
Het laatste fluitsignaal van de ref hoorde niemand meer, alleen het ‘kampioenen, kampioenen’. Op naar het Museum plein. Na een geweldige huldiging waar de spelers met fakkels, vlaggen en een kromme schaal het toneel onveilig hadden gemaakt, ben ik met een maatje van me op bankie gaan zitten. Ik in mijn blote bast met mijn Ajax-shirt om mijn hoofd gewikkeld op een manier waar ze in het midden Oosten ongetwijfeld een nieuwe modetrend van kunnen maken en mijn maatje trots met een shirt met drie sterren erop. We waren stront en stront lazarus en zaten voor ons uit te staren; we waren aan het nagenieten. Dat nagenieten duurde in Amsterdam voor velen tot de nacht weer voorbij was. Gelukkig hadden we er niet onverstandig aan gedaan om onze baas of school te weten dat we er maandag even niet waren. Tot volgend seizoen.
Wij zijn Ajax, Wij zijn de beste!
Comments
-
Webproducten